အိုေအစစ္လို႕ ဆိုလိုက္ပါတယ္ေနာ္
တစ္ေန႔က မိတ္ေဆြဆရာတစ္ဦးနဲ႔ ပုဂၢလိကဘဏ္တစ္ခုကိုအမွတ္မထင္လိုက္ သြားခဲ့မိပါတယ္။ ဘဏ္အေရွ႕တံခါး၀ ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အရံသင့္တခါးဖြင့္ ေပးရင္း ““မဂၤလာပါ..ဘယ္လိုအကူ အညီမ်ိဳးေပးရပါမလဲရွင္””ဆိုတဲ့ ယဥ္ေက်း ပ်ဴငွာေသာ ႏႈတ္ဆက္စကားသံကိုစၾကား ရပါတယ္။ မိတ္ေဆြျဖစ္သူက သူလုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္လိုတဲ့ အေၾကာင္းကိစၥမ်ား ေျပာျပတဲ့အခါ ျပန္လည္ရွင္းလင္းေျပာ ဆိုရင္း ေဆာင္ရြက္ရမည့္ေနရာကို လိုက္ ပါပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ““ခဏ ေလးထိုင္ေစာင့္ေပးပါေနာ္”” လို႔ ထိုင္ခံု ကို ၫႊန္ျပၿပီး ျပန္ထြက္သြားခဲ့တဲ့အမ်ိဳး သမီး၀န္ထမ္းငယ္ကေလးကိုၾကည့္မိရင္း စိတ္ရဲ႕အေတြးေတြေနာက္မွာေတာ့။
တကယ္ဆိုရင္ျပည္သူေတြအထဲမွာ အမ်ားစုဟာ ဌာနဆိုင္ရာမ်ားနဲ႔ အေတာ္ မ်ားမ်ားအဆက္အဆံက်ဲလွပါတယ္။ အမ်ားစုဟာ ေစ်းမ်ား၊ ေက်ာင္းမ်ား၊ ကုန္တိုက္မ်ား၊စားေသာက္ဆိုင္မ်ားေလာက္ နဲ႔သာ သြားက်င့္လာက်င့္မ်ားပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ ႐ံုး၊ ဌာနမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔အ ေတာ္ကို စိမ္းလွပါတယ္။ ႐ံုး၊ ဌာနအ ေဆာက္အအံုႀကီးရင္ ႀကီးသလို ပိုၿပီး မ၀ံ႔ မရဲျဖစ္တတ္တာကိုက ဓေလ႔လိုျဖစ္ေနပါ တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ ဘာဆိုဘာမွကိုမသိ တာပါ။
မလႊဲသာလို႔ေရာက္ရျပန္ေတာ့လည္း မေျပာတတ္၊ မဆိုတတ္၊ မလုပ္တတ္၊ မ ကိုင္တတ္နဲ႔ ေယာင္တိေယာင္ကန္းျဖစ္ ၾကပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ေလး စား႐ိုေသရမွန္းသိၾကပါတယ္။ အဲဒါကိုက ျမန္မာ့ဓေလ႔စ႐ိုက္ေတြထဲက ခ်စ္စရာ တစ္ကြက္လို႔ေတာ့ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ (ေၾကာက္တာလည္း ပါခ်င္ပါေနတတ္ ေသးတယ္။)
““ဘာကိစၥမ်ားရွိပါသလဲခင္ဗ်ာ။ ဘာ မ်ားေဆာင္ရြက္ေပးရပါမလဲရွင္””ဆိုတဲ့ စကားမ်ားရဲ႕ အသံေန၊ အသံထား၊ မ်က္ ႏွာအမူအရာမ်ားက ၀င္ေရာက္လာသူအ ေပၚမွာ စိတ္ႏွလံုးရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕မႈမ်ား နဲ႕အတူ အေမာေျပလန္းဆန္းသြားေစပါ တယ္ဆိုတာ အမွန္ပါ။
နားမလည္ေသာ ကိစၥမ်ားအတြက္ လမ္းၫႊန္ျပသေဖးမကူညီမႈမ်ားဟာဘယ္ လိုမွ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံႀကီးသား ပီသမႈ အမ်ိဳးေကာင္းသား၊ အမ်ိဳးေကာင္း သမီးမ်ား ပီသမႈ တစ္နည္းဆိုရရင္ ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမႈအစဥ္အလာတစ္ရပ္ပါပဲ။
မေျပာပေလာက္ေသာ အျပဳအမူ ကေလးမ်ား ေဆာင္ရြက္ေပးမႈမ်ားလို႔ ဆို ေပမယ့္ တကယ့္စစ္မွန္ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ျပလိုက္တာပါလို႔ေျပာ ပါရေစ။
ဆိုရရင္ ပကတိ ႐ိုးသားစင္ၾကယ္ ေသာ၊ေစတနာပါေသာ၊ဂါ၀ရတရားထား ေသာ ဆိုတဲ့ စိတ္ေစတနာ အျပည့္နဲ႔ေျပာ ဆို ေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ ဒီလိုလူငယ္၊ လူရြယ္၀န္ထမ္းမ်ားကိုေတြ႕လိုက္ရတဲ့အ ခိုက္မွာ စိတ္လက္ခ်မ္းသာစြာ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ဘယ္ ေလာက္မ်ားမဂၤလာက်က္သေရရွိေနမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့။
ေဟာက္လိုက္တာ။အၾကာႀကီးထိုင္ ေစာင့္ခိုင္းထားတာ။ လုပ္ေပးရမယ့္ကိစၥ မလုပ္ေသးဘဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဖက္ လိုက္သြားတာ။ ေနာက္အပတ္မွလာခဲ့ပါ ဆိုတာမ်ိဳးေတြအရင့္အရင္ႀကံဳခဲ့ဘူးေတာ့ ဒီတစ္ခါကေတာ့ကိုယ့္ကိစၥမဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕မႈေတြရခဲ့ရပါတယ္။အတိတ္ ေကာင္း၊ နိမိတ္ေကာင္းဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေတြ ပဲထင္ပါရဲ႕ေနာ္..။
ဆရာဦးျမင့္ေအး(႐ူပေဗဒ)
Tags: ေဆာင္းပါး

Vol-2,No-91
Vol-2,No-90

Mon, Feb 20, 2012
Home, ေဆာင္းပါး