မႏၱေလးသုိ့ေရာက္ရွိေနေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းေလွ်ာက္သူမ်ား ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္ နံနက္တြင္ မႏၱေလးမွ ဆက္ထြက္မည္

ျမန္မာႏုိင္ငံ ကခ်င္ျပည္နယ္ တြင္ ျဖစ္ပြားေနေသာ စစ္ပြဲမ်ား ရပ္ဆုိင္းသြားရန္အတြက္ ႏုိင္ငံတကာႏွင့္ ျပည္တြင္းမွ ပုိမုိအာ႐ုံ စုိက္လာရန္ႏွင့္စစ္ပြဲမ်ားကုိ ဆင္ႏြဲ ေနေသာ ႏွစ္ဖက္တာ၀န္ရွိသူ မ်ားက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းေၾကာင္း မ်ားအေပၚသုိ႔တက္လာရန္ ရည္ ရြယ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ လူငယ္မ်ား၊ ရဟန္းေတာ္မ်ား အင္အား(၅၀) ၀န္းက်င္ခန္႔သည္ ဇန္န၀ါရီ  ၂၁ ရက္ နံနက္ပိုင္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဆူးေလဘုရားမွ စတင္တာထြက္ လာခဲ့ၾကသည္။
““ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္နံနက္ပုိင္းမွာ မႏၱေလးက ဆက္ထြက္ပါမယ္။ အြန္လုိင္းေပၚ မွာႏွင့္ ဂ်ာနယ္အခ်ိဳ႕တြင္ ေရး သားေျပာဆုိေနမႈမ်ားကုိမည္သည့္ မွတ္ခ်က္မွ် မေပးလုိပါေၾကာင္း”” ဤၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းေလွ်ာက္ခရီး စဥ္ကုိပန္းတုိင္ေရာက္သည့္အထိ ဆက္လက္ခ်ီတက္သြားရန္သာ အာ႐ုံစုိက္ေပးေနပါသည္ဟု ၿငိမ္း ခ်မ္းေရး လမ္းေလွ်ာက္ခရီးစဥ္ကုိ တက္ႂကြစြာျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ထြက္ခြာကတည္းက ေရွ႕တန္းမွ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲေနသူ ကုိရန္ႏုိင္ထြန္း က ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ အဖြဲ႕၀င္ တစ္ဦးကုိလည္း မႏၱေလးၿမိဳ႕ကုိ ေရာက္လာၿပီးေနာက္ ေဆး႐ုံတင္ ထားရေၾကာင္း”” အဆုိပါ မက်န္း မာေသာပုဂၢိဳလ္မွာ ကုိျမတ္လင္း ျဖစ္ၿပီး ခရီးစဥ္ကုိ ဆက္လက္ လုိက္ပါမည္ဟု ဆႏၵေပးထား ေၾကာင္းကုိလည္း သိရသည္။
ကုိရန္ႏုိင္ထြန္းမွ ဆက္လက္ ေျပာၾကားရာတြင္ ၄င္းတုိ႔မႏၱေလး ၿမိဳ႕အထိ မုိင္(၄၀၀) ေက်ာ္ခ်ီတက္ လာခဲ့ရာတြင္ ၄င္းတုိ႔ လႈပ္ရွားမႈ မ်ားကုိ အားေပးေထာက္ခံသူမ်ား က လွဴဒါန္းေသာ ေငြစုစုေပါင္း ၉၉၃၆၅၀၀ က်ပ္ကုိ ““ဖားကန္႔ဆုိ ဆုိက္တီမွ ကုိခင္ေမာင္၀င္းထံသုိ႔ လႊဲေျပာင္း အပ္ႏွံလုိက္ၿပီျဖစ္ ေၾကာင္း”” ေျပာျပခဲ့သည္။
မႏၱေလးၿမိဳ႕အ၀င္တြင္ မႏၱေလးေရာက္ ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ား ကလည္း ခမ္းခမ္းနားနား ႀကိဳဆုိ ခဲ့သည္။ မႏၱလးၿမိဳ႕တြင္ ၂ရက္ ရပ္နားၿပီး ေစတနာရွင္အသင္း အဖြဲမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ျဗဟၼစုိရ္ အသင္း၊ ျဖဴစင္အသင္းမ်ားမွ ေဆးကုသမႈမ်ား၊ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးေပးျခင္းမ်ားကို လုိအပ္ သလုိ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပး ခဲ့ေၾကာင္းကုိလည္း သိရသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီးစဥ္တြင္ ပါ၀င္ ဆင္ႏႊဲၾကသူမ်ားကုိ လမ္း ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ၿမိဳ႕နယ္ တုိင္းမွ စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ ႀကိဳဆုိၾကျခင္း၊ နံနက္စာ ညစာ ေကၽြးေမြးၾကျခင္း၊ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ား ေပးၾကျခင္း၊ ေသာက္ေရႏွင့္ေဖ်ာ္ရည္မ်ား လုိအပ္သလုိ တိုက္ေကၽြးေပးၾက ျခင္းမ်ားရွိၾကသည္။ အ၀တ္ အစားအတြက္ အဆင္ေျပေစရန္ အတြက္ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္း မ်ဳိးစံုကလည္း တီရွပ္ႏွင့္ေဘာင္းဘီ တူညီ၀တ္စံုမ်ား၊ လမ္းေလွ်ာက္ ဖိနပ္မ်ားကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ကူညီ ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့ၾကသည္။ ခရီးစဥ္ တြင္ ပါ၀င္သူမ်ားကလည္း ““ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ရန္ကုန္ကေန လုိင္ဇာကုိ လမ္းေလွ်ာက္႐ံုမွ်နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဟာ သူရဲေကာင္းေတြျဖစ္သြား ခ်င္စိတ္မေပါက္သြားပါဘူး၊ ကၽြန္ ေတာ္တို႔ဟာ အားကိုးရေလာက္ တဲ့ သူရဲေကာင္းေတြလည္း ျဖစ္ မသြားဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သူေတာ္စင္ေတြျဖစ္သြားဖုိ႔လည္း မေမွ်ာ္လင့္ေစခ်င္ဘူး၊ က်ိန္းေသ တာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ စက္႐ုပ္ ေတြလည္း ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ေျခေထာက္ ေတြနာက်င္ေပါက္ျပဲေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မ်က္လံုးေတြ နီရဲ က်ိန္းစပ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ခႏၶာကုိယ္ဟာလည္း ရာသီ ဥတုဒဏ္ေၾကာင့္ ခ်မ္းတတ္ပါ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အေသြး အသားေတြရွိေနတာပဲေလ။ ကၽြန္ ေတာ္တို႔ ေျခေထာက္ေတြဖူး ေရာင္ေပါက္ျပဲပါေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ တို႔မ်က္လံုးေတြ နီရဲက်ိန္းစပ္ေန စမ္းပါေစ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၶာ ကုိယ္ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနစမ္း ပါေစ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္းႏုိင္တာ ဒါပဲရွိတာကုိးဟု ဆုိခဲ့ၾကသလုိ ဤခရီးစဥ္ကုိ စတင္သည့္ေန႔မွ စ၍ ထဲထဲ၀င္၀င္ အားစုိက္ကူညီ ေပးေနေသာ ဦး၀င္းခ်ဳိကလည္း ဒီလုိ ““သူတို႔လုိင္ဇာကုိ လမ္း ေလွ်ာက္ေနတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ က်န္း မာေရးအတြက္မဟုတ္ဘူး။ က်န္း မာေရးအတြက္ဆုိရင္ ကန္ေတာ္ ႀကီးကုိပဲ တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ ေလွ်ာက္ေနမွာေပါ့တဲ့။ သူတို႔ ပညာေရးအတြက္မဟုတ္ဘူး။ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ခ်င္ရင္ ၿမိဳ႕ျပ က မခြာဘဲ စာထဲစိတ္ႏွစ္ထား မွာေပါ့တဲ့။ လယ္သမား ေတြရဲ႕ အေရးအတြက္မဟုတ္ဘူး။ လယ္သမားေတြရဲ႕အေရးဆုိရင္ စပါးႏွံကုိကုိင္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မွာ ေပါ့။  အလုပ္သမား ေတြရဲ႕အေရးအတြက္ မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ အေရးအတြက္ ဆုိရင္ သက္ဆုိင္ရာကုိပဲ အေရး ဆုိေတာ့မေပါ့…တဲ့။  ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအတြက္ အေရးဆုိဖုိ႔မဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံ ေရးအက်ဥ္း သားေတြအတြက္ဆုိ ရင္ေတာ့ သံေျခက်င္းခတ္ လမ္း ေလွ်ာက္ၾကမွာေပါ့တဲ့။  တုိင္းရင္းသားစည္းလံုးညီၫြတ္ေရး အတြက္ သူတို႔လုိင္ဇာကုိ လမ္း ေလွ်ာက္ေနတယ္။ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ သူတုိ႔လုိင္ဇာကုိ လမ္းေလွ်ာက္ေန တယ္။ ႏုိင္ငံသားအားလံုး ႏုိင္ငံ သားအခြင့္အေရးရဖုိ႔အတြက္ သူတို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ့္သားသမီး ေတြထက္ ငယ္တယ္။ သူတို႔ဟာ (၆၂)ကုိ မျဖတ္သန္းႏုိင္ခဲ့ဘူး။ သူတို႔ဟာ(၇၄)ကုိလည္း မမီခဲ့ဘူး။ သူတို႔ဟာ (၈၈)တုန္းကေမြးကင္း စေတြ သူတို႔ကုိ အားေပးမလား၊ ကန္႔ကြက္မလား၊ ဆန္႔က်င္တုိက္ ခုိက္မလား၊ ေႏွာင့္ယွက္မလား၊ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေပးမလား ဟု ရင္တြင္းျဖစ္ စကားလံုးမ်ား ပဲ့တင္ထပ္လ်က္ ပါ။

ဥယ်ာဥ္မွဴး