ပညာေရးျငီးျငဴသံ ၀ိုင္း၀န္းကူညီၾကပါ

““ေက်ာင္းမွာ စာေကာင္းေကာင္း မသင္ဘူး ဆရာမေတြက ၀တၱရားမေၾက ဘဲသင္တယ္။ အဂၤလိပ္စာကို ဖတ္ျပ၊ ရွင္းျပျခင္း၊ ေမးခြန္းတုိထုတ္ၿပီး သင္ၾကား ျခင္း၊ စာလံုးေပါင္းအဓိပၸာယ္ရွင္းျပျခင္း လံုး၀မရွိဘူး။ ကေလးေတြစာမတတ္ ေတာ့ က်ဴရွင္ပုိ႔ရတယ္၊ သခ်ၤာဆုိလည္း ေရွ႕ကတြက္ျပ၊ ေနာက္ကကေလးေတြ လုိက္ကူး႐ုံပဲ၊ အဲဒါေၾကာင့္ ပုဂၢလိက ေက်ာင္းေျပာင္းဖုိ႔ စံုစမ္းေနတယ္””
““ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာမသင္ ျပ၊ ရွင္းျပတာကုိ အေလးမထားဘူး သူတုိ႔ ေက်ာင္းလာတက္တာ စာတတ္ဖုိ႔၊ ပညာ တတ္ဖုိ႔လာသင္တာမွ ဟုတ္ရဲ႕လားလုိ႔၊ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ထဲက ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္ေတြက တတ္ေျမာက္နားလည္ ေအာင္ ရွင္းျပသမွ် သူတို႔မွာ လုိက္နာ မွတ္ယူျခင္းမရွိ ေတြးေတာၾကံဆျခင္းမရွိ ေငးငုိင္ေနတယ္။ (creative thinking) ဆုိတာေ၀းေရာ အခုဆရာမထြက္ သူတုိ႔ လဲႀကိဳက္တာလုပ္ေတာ့တာပဲ။””
““အခ်ိန္က်ရင္ ဆရာမေတြက စာေမးပြဲမွာ က်က္ရမဲ့ဟာေတြ ေျပာမွာ ပါပဲကြာ လုပ္မေနနဲ႔ ဂိမ္းသြားေဆာ့မယ္၊ အခ်ိန္က်ရင္ ငါတုိ႔အတန္းတက္ရမွာပဲ””
““ကေလးေတြက ေက်ာင္းမွန္မွန္ မတက္ဘူး တစ္ခ်ဳိ႕က မိဘလုပ္ငန္းကူ၊ တစ္ခ်ဳိ႕က ေန႔တစ္ပုိင္းအလုပ္လုပ္၊ တစ္ ခ်ဳိ႕ကလည္း ဂိမ္းဆုိင္သြားၾကတယ္။ ဆရာမေတြစည္းကမ္းကုိင္လည္းမရဘူး။ အတန္းတစ္တန္းမွာ ၆၀ ႏွင့္အထက္ရွိ လုိ႔ အတန္းပုိင္ေတြကလည္း တစ္ဦးခ်င္း ဂ႐ုစုိက္မႈကုိ မလုပ္ႏုိင္ၾကဘူး။ (Indivial attention)ဆုိတာမ်ဳိး မလုပ္ေပးႏုိင္ၾက ဘူး။ ဆရာမေတြကိုယ္တုိင္ကလည္း မိသားစုတာ၀န္အရ၊ လစာနဲ႔ မေလာက္ လုိ႔ တစ္ခ်ဳိ႕လည္း က်ဴရွင္ျပ၊ တစ္ခ်ဳိ႕ လည္း အေသးစားပြဲစားလုပ္၊ တစ္ခ်ဳိ႕ လည္း နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေစ်းေရာင္း၀ယ္လုပ္ ၾကနဲ႔၊ သူတုိ႔ရဲ႕ ပင္မလုပ္ငန္းေပၚမွာ စိတ္ ေရာကိုယ္ပါ မထမ္းေဆာင္ႏုိင္ၾကဘူး။””
ယေန႔ျဖစ္ေနေသာ အေျခခံအ လယ္တန္းအဆင့္ႏွင့္ အထက္တန္းအ ဆင့္တုိ႔တြင္ မိဘ၊ ဆရာ၊ ေက်ာင္းသား မ်ား၏ စိတ္တြင္ ထင္ဟပ္ေနေသာ အေတြးမ်ားျဖစ္ပါသည္။ အၿငိမ္းစားယူ ၿပီးေနာက္ ပတ္၀န္းက်င္လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အသီးသီးမွ ၾကားေနရေသာ အေျခခံ ပညာေရးႏွင့္သက္ဆုိင္သည့္ အသံမ်ား ျဖစ္ပါသည္။
““ပညာေရးကို နိမ့္က်တယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္ေနၾကတယ္။ ဘယ္လုိျမႇင့္တင္ရ မလဲဆုိတာကိုေတာ့ အၾကံၪာဏ္မေပး ၾကဘူး””ဟူေသာ စကားကို ဂ်ာနယ္တစ္ ေစာင္တြင္ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ ထိပ္ ပုိင္းအရာရွိတစ္ဦး၏ ၿငီးျငဴသံကို ဖတ္ လုိက္ရပါတယ္။ အနာသိလွ်င္ ေဆးရွိရ မည္။ အနာသိေအာင္ ဂ်ာနယ္အေစာင္ ေစာင္က ေရးလုိက္ၾကသည့္ ပညာေရး ေဆာင္းပါးမ်ား၊ ျဖစ္ခဲ့၊ ပ်က္ခဲ့၊ စနစ္မွား ခဲ့၍ ပညာေရးအေျခအေန နိမ့္က်ရ သည္ကို သိေနၿပီးျဖစ္ပါလ်က္ ေဆးကု ဖုိ႔ မႀကိဳးစားဘဲ၊ ပညာေရးနိမ့္က်သည္ဟု ေျပာသူမ်ားကိုပင္ အျပစ္တင္ေ၀ဖန္လုိ ၾကသည္။ အစုိးရသစ္လက္ထက္ ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀းမ်ားတြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္မ်ားက ပညာေရးႏွင့္ သက္ဆုိင္သည့္ေမးခြန္းအခ်ဳိ႕ကုိ ျပန္ လည္ ေျဖၾကားရာတြင္လည္း အားရစရာ မရွိ၊ မူလတန္းေက်ာင္း ဘယ္ႏွစ္ေက်ာင္း တုိးတက္ဖြင့္လွစ္ေပးၿပီးပါၿပီဆုိတာမ်ဳိး ေတာနယ္အခ်ဳိ႕တြင္ မူလတန္းေက်ာင္း ဖြင့္ၿပီး႐ုံျဖင့္ ဆရာ မလံုေလာက္ပါ။ အတန္း ၅ တန္း(သူငယ္တန္းမွ စတုတၱ တန္း)ထိကုိ ဆရာ(၂)ေယာက္ျဖင့္ သင္ ၾကားေနရတာမ်ဳိး၊ ေက်ာင္းသားမရွိလုိ႔ အိမ္လုိက္ေခၚရတာမ်ဳိး အခ်ဳိ႕ေတာရြာရွိ မိဘမ်ားကလည္း စီးပြားေရးမေျပလည္ ၍ အရြယ္ေရာက္စျပဳကေလးမ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ ၀မ္းေက်ာင္းရတာမ်ဳိး၊ ပညာ၏ တန္ဖုိးကို နက္႐ိႈင္းစြာ မသိရွိ တာမ်ဳိးေၾကာင့္လည္းျဖစ္ေနပါသည္။ ေအာက္ဆံုးအဆင့္ျဖစ္ေသာ မူလတန္း အဆင့္ကုိမွ်ပင္ ပညာေရးမွဴးမ်ား မကုိင္ တြယ္ႏုိင္ၾကေသးသည့္ အေျခအေနတြင္ ရွိေနဆဲျဖစ္ပါသည္။
မူလတန္းေက်ာင္းမွ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသို႔လည္းေကာင္း၊ အလယ္တန္း ေက်ာင္းမွ အထက္တန္းေက်ာင္းသို႔ လည္းေကာင္း၊ ဘယ္ႏွစ္ေက်ာင္းတုိးျမႇင့္ ေပးၿပီးပါၿပီ။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္း ဘယ္ ႏွစ္ေက်ာင္းတုိးျမႇင့္ေပးၿပီးပါၿပီ စသည္ျဖင့္ ျပန္လည္ေျဖၾကားေသာအခါ အတုိက္ အခံ အမတ္က ““ပညာေရးကို အေရ အတြက္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ရမွာလား အရည္ အခ်င္းျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ရမွာလားဆုိေသာ ေမးခြန္းမ်ဳိး အေမးခံရသည္။””
မူလတန္းဆင့္၊ အလယ္တန္းဆင့္၊ အထက္တန္းဆင့္၊ ပညာေရးစနစ္ကို ျပဳျပင္ရမည္။ အဆင့္လုိက္ ေခတ္မီတုိး တက္ေသာ သင္႐ိုးမ်ားကုိ ခ်မွတ္ထား ေသာ ပညာေရးရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ေလ်ာ္ ညီစြာ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေရးဆြဲရမည္။ အဆုိပါ သင္႐ိုးသစ္မ်ားအတုိင္း ကေလး မ်ားကုိ တတ္ေျမာက္ေအာင္ သင္ၾကား ေပးႏုိင္ေသာ အရည္အခ်င္းျပည့္ဆရာ မ်ားကို ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ရမည္။ ပညာ ေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ားကို ေခတ္စနစ္ႏွင့္ အညီ ျပန္လည္ေရးဆြဲရမည္။ သင္႐ိုးမ်ား ျပန္လည္ျပင္ဆင္ၿပီးပါက သင္ၾကားနည္း စနစ္မ်ားကိုလည္း ေျပာင္းလဲသြားရပါ မည္။ ကေလးမ်ားကိုယ္တုိင္ စာစီစာကံုး တစ္ပုဒ္ (ျမန္မာ-အဂၤလိပ္) ေရးႏုိင္သည့္ အဆင့္ေရာက္ေအာင္၊ ျပ႒ာန္းကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကုိ စကားေျပျပန္ေရးႏုိင္ေအာင္ သင္ၾကားေပးရမည္။ ဆရာကိုယ္တုိင္ ေရးေပးစရာမလုိ ျပင္ပမွ ထုတ္ေသာစာ စီကံုး စာအုပ္မ်ားဖတ္ပါေစ၊ အေတြး အေခၚရလာလွ်င္ စာဖတ္ျခင္းအက်င့္ ရပါလ်င္ မိမိဘာသာ စာစီကံုးေရးသား လာႏုိင္မည္သာျဖစ္ပါသည္။ ဆရာမမ်ား က ဘာသာရပ္အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု ကုိ ေခါင္းစဥ္ေပးၿပီး လုိအပ္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ကိုယ္တုိင္ စာ ၾကည့္တုိက္မ်ား စာအုပ္အၫႊန္းမ်ားတြင္ ရွာေဖြရန္ျဖစ္သည္။
ယခုအခါ ၿမိဳ႕ျပ၊ ေက်းရြာမ်ားတြင္ အမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ စာၾကည့္တုိက္မ်ား ကို တုိးခ်ဲ႕ဖြင့္လွစ္ၾကသည္မွာ ၀မ္းသာ စရာျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းစာၾကည့္တုိက္ မ်ားကိုလည္း မရွိမျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ေပးၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ားအသံုးျပဳတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးရမည့္စနစ္ကုိ ေျပာင္းရမည္။ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေက်ာင္း စာၾကည့္တုိက္တာ၀န္ခံ ဆရာမမ်ား ခန္႔ ထားေပးရမည္။ ဘာသာရပ္အလုိက္ စာအုပ္မ်ားကို ၫႊန္ျပႏုိင္ရမည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ အရည္အခ်င္းျပည့္ေအာင္ ေလ့က်င့္ပ်ဳိး ေထာင္ေပးရမည္။
တကၠသိုလ္၀င္တန္းေအာင္ ေက်ာင္း သားမ်ား၀င္ေရာက္သင္ၾကားလုိသည့္ တကၠသိုလ္မ်ားသုိ႔ အရည္အခ်င္းစစ္ေဆး ၿပီး ၀င္ေရာက္ႏုိင္သည့္ စနစ္ကုိ က်င့္သံုး သင့္သည့္(ဤအယူအဆကုိ ေရးသူမ်ား ၿပီး ထပ္ဆင့္ေထာက္ခံ၍ ေရးလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။)
ပညာေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး လုပ္ ငန္းမ်ားလုပ္လ်င္ ေငြေၾကးပမာဏ သံုးစြဲ ခြင့္မရလွ်င္ ပညာရွင္ႏွင့္ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိ သူမ်ားလည္း လုပ္ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ စနစ္ေျပာင္းျခင္းျပဳလွ်င္ အနည္းဆံုး သုေတသနပညာရွင္အဖြဲ႕ေခၚရမည့္ စရိတ္၊ သင္႐ိုးေျပာင္းပါက ျပန္လည္႐ိုက္ ထုတ္ရမည့္ ျပ႒ာန္းစာအုပ္မ်ား ကုန္က် မည့္စရိတ္၊ အရည္အခ်င္းျပည့္ဆရာမ်ား ေမြးထုတ္ရန္လုိအပ္မည့္ သင္တန္းစရိတ္၊ ႏုိင္ငံတကာသို႔ ပညာေရးတုိးတက္မႈမ်ား မ်ားသြားေရာက္ေလ့လာမည့္ သုေတသီ ပညာရွင္မ်ားစရိတ္၊ ေက်ာင္းစာၾကည့္ တုိက္မ်ား အသက္၀င္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးရမည့္ စရိတ္ႏွင့္တကြ အျခားမထင္မွတ္ေသာ စရိတ္မ်ားစြာ လုိအပ္မည္ျဖစ္ပါသည္။
သို႔ျဖစ္ပါ၍ ႏုိင္ငံေတာ္မွလည္း ပညာေရးအသံုးစရိတ္မ်ားကုိ လံုေလာက္ စြာသံုးစြဲခြင့္ျပဳႏုိင္ရမည္။ ႏုိင္ငံတကာမွ အကူအညီမ်ားကိုလည္း ရယူသံုးစြဲရန္ လုိအပ္ပါမည္။ သို႔မွသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို အဆင့္လုိက္အေကာင္အထည္ေဖာ္သြား ႏုိင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ ယခု ေရတြင္းတူး ေသာ္လည္း ေရၾကည္ကုိေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ေသာက္ရသံုးရမည္မဟုတ္သည္ကုိ သေဘာေပါက္ပါသည္။ ယခုအခ်ိန္မွစ ၿပိဳင္တူတြန္းၾကပါစုိ႔။

ေဆာင္းပါးရွင္